EXPEDITIE NIVONNERS NAAR ELBRUS

 

Elbrus

Verslag van de expeditie

Door Jolanda Denekamp

Een spectaculaire rit van vijf uur in een heen en weer slingerend 4x4-busje door rivierbeddingen, over keien, modderpaden, langs afgronden,hangend tegen onze rugzakken,slechts een enkele galopperende koeienherder passerend. De trip bracht ons Nivon-ZON-team begin juni 2011 van het stadje Kislovodsk naar het basiskamp op 2550 meter, in het uiterste zuiden van Rusland. Het basiskamp met uitzicht op de berg Elbrus, 5642 meter, het doel van onze expeditie. Dit zou een week lang onze wereld zijn. 

Een wereld van sneeuw, ijs, gletsjers, hagel, regen, felle zon, prachtige bloeiende primula´s, en gentianen, hoog cirkelende arenden, bortsch (bietensoep), Russische feta, heel veel suiker, donsjassen, stijgijzers, vochtige D-binnenschoenen, klimgordels en natte sokken. Ook een wereld zonder mobiel bereik; de satelliettelefoon van de Russische gids was het enige contact met de buitenwereld.

Ook een wereld van eerlijke en hartelijke gastvrije Russen en professionele gidsen voor wie veiligheid voorop staat. Behalve Russische lokale gidsen, maakte gids Sergei Bulatov, Nivon bergsport ZON-lid en instructeur deel uit van het Nivon-ZON-team dat verder bestond uit Henk Houthuijzen, Marco en Niels Ouwehand, Monique van den Broek en Jolanda Denekamp. 

 

Basiskamp

Het eerste wat ons te doen stond was acclimatiseren, vier dagen: een fikse opgaaf als je van onder zeeniveau komt en richting de 5000 meter wilt….Vanuit het basiskamp maakten we een ‘uitstapje’ naar de heetwaterbronnen van Dzyly-SU en vervolgens maakten we ´echt´ hoogtemeters tot 3700 en 4500 meter. Op 3700 meter was een tussenkamp ingericht met een slaap- en eettent. Van hieruit zouden we onze toppoging wagen.

Partytent

De slaap- en eettent leken enigszins op partytenten. Partytijd was het allerminst op 3700 meter; dit jaar lag de sneeuwgrens op 3000 meter, in tegenstelling tot voorgaande jaren toen de sneeuw pas op de gletsjer na het 3700-meter-kamp begon. Dat betekende extra inspanning om boven te komen. Boven de 3000 meter werd de flora gedomineerd door korstmossen, daaronder door paarse sleutelbloemen, wilde rododendrons, de mooie ogen van Anna –wilde violen-, vossenbessen. Soesliks (soort mini-murmeldieren) schoten fluitend weg. Ik zag de uitwerpselen van vossen.

Extra veel sneeuw betekende ook extra veel inspanning voor Daniel die voor € 17,50 van het basiskamp naar Alexanders domein op 3700 meter klom met zijn rugzak vol uien, tomaten, komkommers, pasta, koekjes, vis en af en toe een gasfles. Niets bevoorrading door heli’s: levend transport! Door weer en wind. Elke dag.

De 60-jarige Alexander met zijn pretogen maakte de dienst uit in de eettent en hij kon koken! Hij wist exact wat expeditieleden nodig hadden –soep met groenten, pasta en ’s morgens pap- en zag er ook op toe dat je niet teveel chai met suiker dronk: dat vocht zou zich ophopen rond je hart.

Na een rustdag zochten we na een avondmaal met macaroni, rond acht uur onze stapelbedden op, vol verwachting wat de nacht ons brengen zou. Ons, Monique, Sergei en Jolanda, gids Denice, reservegids Anna die eventueel met vroegtijdige afhakers terug zou gaan, en de Russen Vladimir en Sergei. De andere ZON-leden waren teruggekeerd in het basiskamp als gevolg van hoogteziekte: hevige hoofdpijn. 

 

Boven de wolken

01.15 uur: bij volle maan gingen we na een ontbijt van rijstebrij in onze donsjassen, met klimgordel en stijgijzers op weg. Op weg, de noordelijke helling op! De Petzels hoefden eigenlijk niet aan, zo licht was het. Onze jaszakken waren gevuld met amandel-, hazel- en cashewnootjes, en abrikozen, onze rugzakken met dikke handschoenen, thermosflessen met thee en suiker. Langzaam stapten we door de knisperende sneeuw aan touw over de gletsjer omhoog. Steeds steiler werd het, tot wel 40%. Achter ons zagen we de koplampjes van een groepje Oostenrijkers en Duitsers op hun tourski’s met vellen dichterbij komen. Koud was het niet, wind was er nauwelijks en voorzichtig kwam de zon te voorschijn. ‘Kleine passen’, repeteerde ik bij elke stap. Op 4700 meter staken twee Russen hun hoofd uit het raampje van een neergestorte militaire heli die er al zeven maanden lag en stukje bij beetje gedemonteerd werd. We stopten voor een korte pauze. Op de terugweg fladderde hier een vlinder, op 4700 meter hoogte!

 

Het uitzicht was overweldigend: rechts de besneeuwde toppen van de Kaukasus, voor ons een witte wattendeken: we stonden boven de wolken! De zon begon al flink heet te worden en weerkaatste tegen het sneeuwdek. Een aantal van ons had al rood verbrande – pijnlijke- neuzen, halzen en oorlellen van de acclimatisatietocht naar 4500 meter twee dagen eerder, ondanks flink ‘smeren’.

 

We stapten verder. Van ademnood was geen sprake, in tegenstelling tot bij Vladimir die achter me hijgde als een ‘oud paard’. 5200 meter wees de hoogtemeter aan bij de rotspartij. Met de ijle lucht viel het alleszins mee. ‘Er is slecht weer op komst en we moeten nog 400 meter omhoog, dat is minimaal een paar uur en dan moeten we nog afdalen,’ stelt gids Denise. Besloten werd om te draaien. De eerste uren ging het lopen nog, maar hoe hoger de zon aan de hemel kwam, hoe zachter de sneeuw en hoe dieper we wegzakten…Tot onze knieën stonden we in het zachte witte goedje. We ploegden voort naar beneden, af en toe omvallend. De verse sneeuw van een dag ervoor bemoeilijkte de tocht. Daarnaast leek de mist ons in te halen. Omstreeks half drie zegen we neer op de stapelbedden in de tent op 3700 meter, dertien uur nadat we vertrokken voor de toppoging. Uitgeput vielen we in slaap, terwijl de sneeuwvlokken op de tent dwarrelden.

Arenden

De volgende ochtend daalden we af naar het basiskamp op 2500 meter. De laatste rotspartij benam ons eerst het zicht op twee militairen met kalashnikovs die vanuit het militaire kamp naast het basiskampfoto- en filmcamera’s controleerden op beelden van militaire objecten, de heli en het kamp. Na de Oostenrijks/Duitse groep waren wij aan de beurt: niemand van ons is zijn boekje te buiten gegaan en we kunnen het basiskamp in. Daar werden we opgewacht door de achterblijvers.

De volgende middag pikte het grijze 4x4-busje ons weer op en begon de terugtocht, in de regen en mist, door rivierbeddingen met nog meer water,velden prachtige blauwe campanula’s en rondzwevende arenden. Een tussenstop op het Rode Plein in Moskou en na anderhalve week stonden we weer op Dusseldorf-Airport, een enorme ervaring en prachtige herinnering rijker. Voor ieder van ons geldt: до свидания (tot ziens)

 

Wie ook graag meewil met een expeditie naar de Russische Elbrus op 5642 meter* kan contact opnemen met Nivonner Serge Bulatov: www.sergereizen.nl

*Voor een dergelijke expeditie moet je vooral je uithoudings-en doorzettingsvermogen vergroten en je lichaam laten wennen aan een urenlange inspanning (in ons geval 13 uur), het gaat dus vooral om duurtrainingen.